Τα άπλυτα στη φόρα

*του Στέφανου Κασιμάτη

 

Το «λαμπερό» ζεύγος συνάπτει γάμο σκοπιμότητος. Σύντομα διαπιστώνουν όμως ότι τα συμφέροντά τους είναι ασύμβατα και τότε αρχίζει ο πόλεμος: ο καθένας βγάζει τα άπλυτα του άλλου στη φόρα. Ανελέητο ξεκατίνιασμα μέχρι τελικής πτώσεως, ενώ τριγύρω το φιλοθεάμον κοινό κάνει χάζι και σαρκάζει, ώσπου κάποτε κουράζεται και αρχίζει να ψάχνει για νέο χαβαλέ. Κάτι ανάλογο συμβαίνει τώρα στους Ανεξάρτητους Έλληνες.

Πίσσα και πούπουλα

 

*Του Σταύρου Θεοδωράκη

 

Σύμφωνα λοιπόν με 2-3 σταρ της δημοσιογραφίας «η Ελλάδα θα βγάλει οσονούπω 1.3 τρισεκατομμύρια δολάρια από τα πετρέλαια που είναι κρυμμένα νότια της Κρήτης». Ελπίζω να προσέξατε την λεπτομέρεια: Όταν μιλάμε για κοιτάσματα, μιλάμε σε δολάρια (επαγγελματικές δουλειές - όπως CNN). Κάποια άλλα τρις δολάρια θα βγάλουμε και από το «οικόπεδο» έξω από το Καστελόριζο, «αν βεβαίως δεν δειλιάσουμε από τις απειλές των Τούρκων και προχωρήσουμε στην εξόρυξη».

Μεγαλώνω

 

Μεγαλώνω. Οι παλιοί μου δάσκαλοι φεύγουν, εδώ και χρόνια. Ο Δημαράς, ο Μουντές, ο Δαρδούφας… Πολλά από αυτά που έμαθα στο σχολείο, με γκρίνια και πολλά νεύρα, μου έχουν φανεί πολύ χρήσιμα στην εδώ και δυόμισι δεκαετίες ενήλικη ζωή μου. Με έχουν ξελασπώσει κανονικά. Ποιος να το φανταζόταν..
Μεγαλώνω. Θυμάμαι τα μαγαζάκια που έδωσαν τη θέση τους στα σημερινά πολυκαταστήματα, τα σπίτια που δόθηκαν αντιπαροχή για να φτιαχτούν πολυκατοικίες σκέτα θηρία.

Ξέρω απ’ έξω τους τίτλους, τους ηθοποιούς, τους σκηνοθέτες και τις υποθέσεις των ταινιών της δεκαετίας του ’80 και του ’90 γιατί τις είδα. Πήγα στις συναυλίες που τώρα ανακαλύπτουν οι σημερινοί εικοσάρηδες. Έχω 33άρια και 45άρια βινύλια. Πολλά. Χιλιάδες. Ο ανιψιός μου ο Στέφανος, ετών 7, δεν ξέρει καν τι σημαίνει πικάπ..

Οι σειρήνες του λαϊκισμού με ένα άρθρο!

*του Κώστα Τριαντάφυλλου

Το χάιδεμα των αυτιών της κοινωνίας, η κολακεία του λαού, των διαφόρων τάξεων, των συντεχνιών και άλλων συμφερόντων είναι ασθένεια που μαστίζει τον τόπο μας. Θεωρείται από τα κομματικά επιτελεία ως ο ευκολότερος και ο ασφαλέστερος τρόπος για τη διεύρυνση της πελατείας και την τελική κατάκτηση της εξουσίας. Όποιος φωνάζει περισσότερο, όποιος υπόσχεται τα πάντα και σκύβει το κεφάλι κάθε φορά που λέει τη λέξη «λαός», είναι ο καταλληλότερος!

Εθνικόν είναι ό,τι αρέσει εις τον Λαόν» έλεγε ο Θ. Δηληγιάννης! «Οίκαδε» κραύγαζε το 1920 η βασιλόφρων «Ηνωμένη Αντιπολίτευσις»! «Όλα τα κιλά, όλα τα λεφτά» υπόσχονταν αναίσχυντα υπουργοί στους αγρότες μας. Βασικό χαρακτηριστικό του λαϊκισμού είναι η απλοποίηση της σύνθετης πραγματικότητας σε εύπεπτα σχήματα τα οποία μπορεί να έχουν ελάχιστη σχέση με την πραγματικότητα, αλλά απευθύνονται κυρίως στο θυμικό των ανθρώπων.

Ανύπαρκτη πολιτεία

*του Σταύρου Θεοδωράκη

Βρήκαμε λοιπόν την λύση και για την Χρυσή Αυγή. Ήταν τόσο εύκολη που απορώ γιατί δεν την είχαμε δει τόσους μήνες. Σαν το κινητό που το ψάχνεις και τελικά είναι στην τσέπη σου. «Θα βγάλουμε εκτός νόμου τους νοσταλγούς του Χίτλερ και του Παπαδόπουλου» και η χώρα θα γίνει ξανά ένας δημοκρατικός παράδεισος. Αυτή είναι η «πράσινη» λύση γιατί υπάρχει και η «κόκκινη». Να καταγγείλουμε τα μνημόνια, να διαγράψουμε μονομερώς το χρέος, να μοιράσουμε (!) λεφτά στον κόσμο και αυτομάτως Κασιδιάρης και Παππάς θα βγουν στην ανεργία.

Ζητώ, ο ταλαίπωρος.... να μπαλωθώ!

 

Είναι τρεις.... αλλά κανείς τους δεν μας κάνει. Κάποιος τους ε(Ξ)πέλεξε.... αλλά εμάς δεν μας αφορά. Τέταρτος άλλωστε, κατά τα σημερινά αναγκαία δεδομένα του μέσου Ευρωπαίου Έλληνα, δεν υπάρχει. Δε φταίμε εμείς γι' αυτό. Ας φρόντιζαν οι μεγάλες ....αόρατες(!) δυνάμεις.
Κι αν τελικά υπάρξει, η επιλογή μας θα 'ναι άραγε ορθή και ποιός "κοινός νους" αυτό θα κρίνει;

Αν δεν είναι επίκαιρο το παρακάτω πολιτικό ποίημα του Καβάφη...... Και οι σκέψεις, δικές σας!

"Ας φρόντιζαν" του Κωνσταντίνου Καβάφη

Κατήντησα σχεδόν ανέστιος και πένης.
Aυτή η μοιραία πόλις, η Aντιόχεια
όλα τα χρήματά μου τάφαγε:
αυτή η μοιραία με τον δαπανηρό της βίο.
Aλλά είμαι νέος και με υγείαν αρίστην.

Τα δάνεια της ανεξαρτησίας που έφεραν την εξάρτηση

*του Γρηγόρη Γιοβανόπουλου

 

Τι είναι το δημόσιο χρέος; “Είναι το μόνο κομμάτι του εθνικού πλούτου που ανήκει σε όλο το λαό”. Το δημόσιο χρέος είναι δημιούργημα των εμπόρων-τραπεζιτών των κρατών της Σικελίας, της Γένοβας και της Βενετίας κατά τα τέλη του Μεσαίωνα. Όταν τα κράτη αυτά παρήκμασαν, δάνεισαν πολλά χρήματα στην Ισπανία κατά τον 16ο αιώνα. Κατόπιν από τον 17ο αιώνα δάνεισαν την Ολλανδία, και από τις αρχές ως τα μέσα του 18ου αιώνα η Ολλανδία δάνεισε πολλά χρήματα στην Αγγλία και αυτή στη συνέχεια δάνεισε στην Αμερική. Στην Ελλάδα το σύστημα του δημόσιου χρέους έχει τις ρίζες του στην επανάσταση του 1821.

Ο καθηγητής της Δημόσιας Οικονομίας στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας Ανδρέας Ανδρεάδης το βιβλίο του «Ιστορία των Εθνικών δανείων, το 1904, τ' αρχίζει μ΄ αυτόν εδώ τον τρόπο: «C' est une lamentable histoire que celle de la dette hellenique (είναι μία αξιοθρήνητος ιστορία τα χρέη της Ελλάδας)».